NSF – wskaźnik stabilnego finansowania długoterminowego
Komitet Bazylejski w swoich propozycjach zawarł również normę płynności dotyczącą stabilnego finansowania. Głównym jej celem jest sprowokowanie banków aby aktywa o najmniejszej zbywalności były zabezpieczone pasywami o największej stabilności.
Wskaźnik stabilnego finansowania długoterminowego to relacja dostępnej wartości stabilnego finansowania i wymaganej wartości stabilnego finansowania; relacja ta ma być większa niż 1. Kluczowym zagadnieniem jest dobre zdefiniowanie, czym są licznik oraz mianownik tego wskaźnika.
Dostępna wartość stabilnego finansowania to poszczególne pozycje pasywów pomniejszone przez odpowiednie mnożniki stabilności. Pierwszą kategorią są pasywa nie zredukowane, czyli fundusze własne (zarówno Tier 1 jak i Tier 2 Capital) oraz depozyty o zapadalności powyżej 1 roku. W przypadku stabilnych środków o zapadalności poniżej 1 roku od małych i średnich przedsiębiorstw oraz klientów detalicznych w propozycji tego wskaźnika należy użyć mnożnika 85%, tj. zmniejszyć wartość tych pozycji o 15%. Stabilność podobnie jak w przypadku wskaźnika pokrycia płynności krótkoterminowej powinna być uzależniona od dodatkowych relacji biznesowych z tym klientem. Niestabilne środki od ww. klientów należy pomniejszyć o 30%. Pozostałe depozyty o zapadalności poniżej roku od klientów niefinansowych powinny zostać pomniejszone o połowę. Ostatnim mnożnikiem jest 0%, co oznacza, iż wszystkie pozostałe pasywa nie zdefiniowane wcześniej nie są zaliczane do licznika tego wskaźnika.
Warty uwagi jest brak w liczniku środków od banku zrzeszającego i zrzeszonego (sektor finansowy). Środki te w praktyce mogą być postrzegane jako stabilne finansowanie.
Wymagana wartość stabilnego finansowania to z kolei aktywa z przyporządkowanymi mnożnikami. Wielkość mnożnika jest uzależniona od możliwości upłynnienia danego rodzaju aktywa. Najmniejszy mnożnik – 0% przyporządkowany jest do gotówki, papierów wartościowych o wymagalności maksimum 1 rok oraz należności od sektora finansowego poniżej 1 roku. Rządowe papiery wartościowe o wymagalności powyżej 1 roku zaliczamy do mianownika jedynie w 5%. Korporacyjne papiery wartościowe z wymagalnością powyżej 1 roku w przypadku posiadania ratingu AA lub wyższego zaliczamy w 20%, natomiast jeśli rating jest niższy połowa wartości jest wliczana do wymaganej wartości stabilnego finansowania. Mnożnik 50% stosowany ma być również do wartości złota oraz należności od sektora niefinansowego o terminie zapadalności poniżej 1 roku. Należności od klientów detalicznych o tym samym maksymalnym terminie zapadalności redukujemy o 15%. Wszystkie pozostałe aktywa zaliczane są w całości do mianownika.
Mianownik z kolei będzie w dużym stopniu faworyzował posiadanie w aktywach wszelkich papierów wartościowych. Wskaźnik pokrycia płynności krótkoterminowej zakłada brak należności od sektora finansowego w aktywach płynnych, co w kontekście tego wskaźnika zmusza banki do inwestycji w papiery wartościowe (głównie rządowe, gdyż podaż korporacyjnych papierów wartościowych jest niska w naszym kraju).
Przypominam, iż są to jedynie propozycje Komitetu Bazylejskiego (nie decyzje).
W przypadku niejasności, sugestii lub uwag istnieje możliwość zamieszczenia komentarza do wpisu na blogu pod adresem http://wilkmichal.blogbank.pl/2010/04/27/nsf
Michał Wilk
